gri bir gökyüzü
yeryüzüne inen damlacıklar..
ıslanma korkusu olmasa,
şu şemsiyeyi başımın üstünden çeksem de doyasıya ıslansam ..
kafamdaki herşeyi kapıda bırakıp bir yere girmek ne kadar güzeldi oysa ki
benim orada, oralarda yaşama inadımı günlük tesadüfler bozmaya çalışıyor şimdi.
karşılaşılan insanlar, tartışmalar..
9 ay sonra ilk defa onu görmek ama onun beni görmemesi.
geçen sene bu günleri düşündü Bat kendi kendine.
yaptıklarını, hissettiklerini..
hastane köşelerini de hatırladı.
cenaze namazını ve mezarlığı da..
hiç görmediği tanımadığı bir kadına duyduğu yakınlık ve gözyaşlarının sel olması..
telefondaki kalın ama bir o kadar da huzur veren sesi hatırladı..
kendini nasıl hayal kırıklığına uğrattığını da.
milat olmuştu onun için, ondan önce farklı bir Bat vardı, ondan sonra çok farklı.
peki yeni Bat o anda ne yapmalıydı onunla konuşabilecek cesareti var mıydı?
şanslıydı görmedi o, Bat de gözünü kapadı ve bekledi.
geçti tehlike, büyük bir dalganın üzerinden geçmesi gibi.
neden diye sordu kendine. "beş dakika geç gelseydim" dedi.
bir zamanlar karşılaşmak için karşısından gelen her insanın suratına iyice bakan Bat şimdi görmek istemiyor muydu onu ?
neden görmek istesin ki, ne gerek var böyle heyecanlara.
ah Bat! hepsine inanıyorsun.
insanların da hepsine inanıyorsun.
Faust'lara izin veriyorsun.
kayalar düşüyormuş kafama. ne işe yarayacaksa?!
beni kendime mi getirmeye çalışıyor birileri ya da beni kazanmaya..
hem de kayalar fırlatarak, ilginç!
turuncu tonlar geliyor yine, yanında mavisiyle..
kendine gel artık Bat!
dünyan seni tüm acımasızlıklarıyla bekliyor ; Hoşgeldin !
